Baobab kids in Blantyre

Op woensdagochtend zijn we met Esther meegegaan naar haar stichting Baobab kids. In de ochtend werd de kliniek gedraaid, hier komen vrouwen en kinderen naar de dokter, zoals wij naar de huisarts zouden gaan. Normaal gesproken komen er geen kinderen voor de revalidatie op woensdag, maar speciaal omdat wij er waren hadden ze 7 moeders met hun kind uitgenodigd.

We liepen samen met Mozes (de fysiotherapeut assistent) mee tijdens zijn werkzaamheden die ochtend. Hij liet zien wat hij altijd doet met de kinderen en samen bespraken we casussen door. Alle zeer interessante casussen maar vaak wel erg sneu. De zorg mogelijkheden zijn zeer beperkt. Een van de kinderen zou beter gebaat zijn bij sondevoeding maar omdat dit niet mogelijk is wordt het kind toch weer met vast voedsel gevoed (meestal pap). Het kind verslikt zich vaak, met alle gevolgen van dien waaronder een vergrote kans op een longontsteking. Helaas kan hier weinig aan gedaan worden, behalve advies geven over de soort voeding en de houding die het kind dient aan te nemen tijdens het eten. Dit kan bijdragen aan het beperken van verslikken.

Vanuit Nederland hadden we voetbalkleding en schoenen meegenomen. De voetbalclub van de man van Esther kan deze erg goed gebruiken. Nu wordt er namelijk gespeeld op plastic schoenen, alleen smelten deze algauw in de zon. Ze waren heel dankbaar met de spullen en ze hebben nog een training van Mariska gekregen, ze hadden nu toch hun sportkleren al aan :).

De lunch bestond uit nsima, dit is maïsmeel in water gekookt. Dit werd geserveerd met verschillende soorten groenten en ei. Voor mij de eerste keer dat ik het at; zoals mij al verteld werd had het eigenlijk weinig smaak, maar met de lekkere groenten erbij was het wel erg smaakvol! Hier kan ik wel aan wennen. Oja, dit eet je met je handen!

In de middag kwamen 5 vrouwen uit een ander dorp om aan vrouwen van dit dorp nieuwe recepten te laten zien die ze zelf gemakkelijk kunnen maken en ook goedkoop zijn. Het duurde zeker zo’n 3 uur voordat alles bereid was. Deze vrouwen stampten de bonen, soja en andere groenten met veel toewijding en geduld! Het eindresultaat mocht er dan ook zijn: donuts van pompoen, bonenworstjes, sojamelk en zoete aardappelbrood. Ik heb niet van alles geproefd aangezien we vrij snel daarna zouden avondeten, maar ik kan je vertellen de pompoendonuts en bonenworstjes waren heerlijk! Mariska heeft de recepten van iemand overgenomen, dus wie weet proberen we dat in de komende weken nog eens.

De dag sloten we af met een nogal spannend momentje met de auto. De helling proef was namelijk erg lastig met deze auto (achteruit omhoog een helling van ongeveer 40% op) gelukkig schoot de man van Esther ons te hulp. We aten en sliepen weer bij de Engelse vriendin Liz van Esther.

De volgende ochtend om 7:00 uur reden we weg om de lange tocht van zuid naar noord, van Blantyre naar Lusangazi af te leggen (671 km). Van kale vlakke landschappen, tot heuvel gebied met bergen om ons heen tot aan bosgebied. Het was een zeer mooie en gevarieerde omgeving. Onderweg kwamen we veel politie posten tegen. De politie staat hierbij en controleert zo af en toe een auto, maar vooral de minibussen en vrachtauto’s. Van de 20 die we tegen zijn gekomen zijn we 2x gecontroleerd, 1x op autopapieren en 1x op ons paspoort. Alles was natuurlijk in orde! Omdat we voor het donker in Lusangszi wilde aankomen besloten we vooral door te rijden en namen af en toe een stop voor wat eten of drinken. Tijdens een van de stops kochten we 15 appels omdat wij geen kleingeld hadden en de verkopers geen wisselgeld, althans dat zeiden ze. Dit was gelijk een goede lunch. Later ergens in niemandsland, na een enorme zandweg (waarbij we ons afvroegen of we nog wel goed gingen), stond daar ineens een kraam met frisdrank. De mensen waren behoorlijk verbaasd dat er ineens twee blanke meiden uit die grote auto stapten, niet echt een dagelijks fenomeen. Maar dat flesje fanta heeft nog nooit zo goed gesmaakt als toen.

We reden door allerlei dorpjes met los lopende geiten, koeien en varkens waar we soms flink voor moesten remmen. Er waren kleine kraampjes langs de weg, waar elk gebied weer net wat andere specialiteiten had om te verkopen. Ook zagen we aapjes de weg oversteken! De weg was soms erg spannend met grote gaten of stukken weg die plotseling versmalde, terwijl er ook tegenliggers aankwamen met hoge snelheid.

Maar net voor zonsondergang arriveerde we dan toch veilig in Lusangazi, waar we hartelijk door de paters werden ontvangen. Ons gastenverblijf is vlak bij Pio Health Centre Clinic (vanaf nu noemen we dat ‘de kliniek’). We mogen voor een kleine vergoeding bij de paters eten, zij hebben namelijk een kok die lunch en avondeten kookt.

Om 21:00 uur ging ons lichtje al uit!

Een gedachte over “Baobab kids in Blantyre

  1. Wat een afstanden rijden jullie…knap hoor..meiden. “ik reis met jullie in gedachten mee” liefs ingrid

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close