De eerste indruk

Om 5:30 uur werden we gewekt door het geluid van de klokken van de kerk. Hier bidden de paters elke ochtend. Gelukkig konden we nog even blijven liggen.

De kerk
De bakkerij. In 2015 was die in aanbouw toen Mariska er was.

Het terrein van de paters en nonnen van capuchin mission is enorm groot. Zuster Francina gaf ons de rondleiding. Er is het huis van de paters met een grote tuin eromheen, het huis van de nonnen, de kerk, het gastenverblijf, een bakkerij, de middelbare school met voor de meiden een hostel, het personeelshuis van de dokter en de kliniek. De totale oppervlakte van alleen al de kliniek en het personeelshuis voor de dokter bedraagt 5 hectare! Zoveel groter dan Daniëlle had verwacht. De kliniek bestaat uit het centrum zelf waar de patiënt naar de dokter gaat en het in 2018 nieuw gebouwde multidisciplinaire centrum (welke bijna af is). Tijdens de rondleiding hebben we veel mensen gezien, handen geschut, hun namen wel gehoord maar niet onthouden, en een poging tot chitumbuka spreken gedaan. Mariska ging dit veel beter af, zij had nog een hoop onthouden van haar tijd eerder in Malawi en groette iedereen hartelijk. Gelukkig kan een deel van de Malawianen ook Engels. In ieder geval degene waarmee we samenwerken.Voor Mariska was het allemaal bekend terrein, maar ze vond het leuk om te zien dat de bakkerij nu af is en gebruikt wordt en ook het personeelshuis van de dokter.

Links de kliniek, rechts het multidisciplinaire centrum

Vervolgens zijn we samen met zuster Francina en Mhoni (hij heeft ‘public health’ gestudeerd en is de gezondheidsmedewerker van de kliniek) gaan overleggen hoe we het willen aanpakken in de korte tijd dat we hier zijn. We willen allereerst in kaart brengen hoe kinderfysiotherapie hier nu wordt gedaan, wat Mhoni’s kennis is van kinderen met een beperking, wat de kennis is van fysiotherapeuten over kinderen met een beperking, welke materialen nodig zijn om te oefenen met de kinderen en hoe we dit kunnen implementeren tot iets wat langdurig werkt. Mhoni en de dokter hebben al 13 casussen uitgewerkt van kinderen met een beperking in de omgeving. Ten tweede zullen we gaan bespreken wat we in de toekomst willen doen voor de kliniek en wat dus de opeenvolgende projecten gaan zijn.

Links het multidisciplinaire centrum, rechts de kliniek

Vanuit ons gesprek ontstond het idee om direct naar een kindje in de buurt te gaan die een beperking heeft. Om vervolgens aansluitend naar Mzuzu Central Hospital te gaan om daar de fysiotherapie afdeling te bezoeken. Dit werd geregeld en Mhoni ging met ons mee.

Het meisje met de beperking is 5 jaar oud en woont samen met haar familie aan de rand van Lusangazi. Er is geen duidelijke diagnose maar zij kan niet goed haar armen en benen coördineren en heeft een verminderde balans in de romp. Ze kan wel op haar buik liggen maar valt geregeld naar een zijkant. Het op de buik liggen is dus nog zwaar voor haar, dit duidt op de verminderde balans in de romp. Balans in de romp is nodig om zelfstandig te kunnen zitten, staan en lopen. Volgende week dinsdag komt ze naar de kliniek en gaan we verder kijken wat het behandplan gaat zijn in overleg met haar moeder.

Aangezien we pas net hadden besloten dat we de fysiotherapieafdeling van Mzuzu Central Hospital zouden bezoeken, waren zij nogal verbaasd om opeens drie mensen voor hun te zien. Toen we vertelde dat er in de omgeving van Lusangazi veel kinderen met beperkingen zijn, maar nog nauwelijks hulp, waren ze zelfs bereidwillig om misschien een soort samenwerking aan te gaan met onze kliniek. We hebben nog geen idee of en hoe we hier invulling aan willen geven, maar volgende week komen we nogmaals langs en zullen dit dan overleggen. Toevallig zagen ze vandaag de kinderen met beperkingen en dus konden we na het gesprek nog zo’n 1,5 uur met hen meekijken. In Malawi is de eerste lichting van fysiotherapeuten in 2014 afgestudeerd, voor een specialisatie moet men nog naar het buitenland gaan. Fysiotherapie staat dus nog echt in de kinderschoenen! De fysiotherapeuten in Mzuzu Central Hospital zijn dus geen kinderfysio’s, maar een aantal hebben wel veel ervaring met het werken met kinderen. Daniëlle doet de opleiding tot kinderfysiotherapeut en zal aan ervaren collega kinderfysiotherapeuten advies inwinnen over ingewikkelde casussen.

Een van de casussen was een meisje van 14 maanden met microcephalie (een te klein hoofd) en geamputeerde onderbenen. In buikligging kan zij haar hoofd maar 3 seconden heffen en zelfstandig zitten lukt nog helemaal niet. Op de motorische ontwikkelingstest scoort zij als een baby van 2 maanden oud. De fysiotherapeut oefende kort het liggen op de buik en ging daarna over naar het oefenen met zitten. Aangezien dit meisje zo weinig activiteit in haar romp heeft, is zitten nog veels te moeilijk voor haar. Het is niet zinvol om dit dan toch te doen. Daniëlle heeft geadviseerd om met name het liggen op de buik op verschillende manieren te stimuleren. Sterke rompspieren heeft het meisje namelijk nodig om in zit, haar balans te houden.

Tijdens het meekijken bij de fysiotherapeuten merkten we een (cultuur)verschil in omgang met de kinderen en ouders ten opzichte van de werkwijze in Nederland. Het lijkt ons boeiend om hier de komende week bij de volgende afspraak over in gesprek te gaan. En om zo ook meer kennis en ervaring onderling als collega’s uit te wisselen over de manier van behandelen.

Na deze boeiende ochtend zijn we naar de markt gegaan om wat fruit te kopen. Allerlei verschillenden ‘afdelingen’ waren er op de markt. Een gedeelte voor vis, een voor groente, een voor fruit en zelfs een aparte voor bananen (Danielles minst favoriete).

In de middag hebben we het iets rustiger aan gedaan. We hebben met zuster Francina en pater Felican de plannen voor de kraamafdeling besproken. We zijn het er unaniem over eens dat deze kraamkliniek er moet komen. In de omgeving zijn nagenoeg geen ziekenhuizen of klinieken die bevallingen kunnen begeleiden. De ziekenhuizen die een kraamafdeling hebben zijn of duur of ver weg, wat resulteerd in hoge transport kosten. Hierdoor bevallen veel vrouwen thuis. Dit brengt een hoog risico op complicaties met zich mee bij de bevalling voor zowel moeder als kind. Volgende week worden de plannen concreter gemaakt inclusief de eerste schets voor de plattegrond van de kraamkliniek.

We aten weer met de paters, wat overigens erg gezellig is. Er wordt veel gelachen aan tafel en grapjes gemaakt. Dat had Danielle niet per se verwacht toen ze hoorde dat we bij de paters zouden eten :). Het eten bestond uit vis, pompoenbladeren (er zit vitamine K, C en ijzer in) als groente en rijst of nsima.

Moe en voldaan na onze eerste week, gaan we morgen wat van Malawi verkennen.

Advertenties

Een gedachte over “De eerste indruk

  1. Misschien kan je ook voor sommige kinderen met een beperking advies aan gina vragen. Ze heeft ook bij sofia en nu bij midin veel ervaring opgedaan….en “trucjes” geleerd

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close