Mobiele kliniek

Op woensdagochtend (24 oktober) om 8:30 uur stond iedereen klaar om met de ambulance naar een mobiele kliniek te gaan. Een mobiele kliniek houdt in dat alle spullen van de dokter, de verpleegkundige, het laboratorium en de medicijnen mee worden genomen naar een dorpje (tot een maximum van 70km van Lusangazi). In dit dorpje wordt een gebouw (meestal de kerk) tijdelijk ingericht als kliniek. Een stuk of 30 vrouwen met hun kinderen en andere zieken waren al aan het wachten op ons.

De brancard van de ambulance wordt gebruikt als de onderzoekstafel voor de dokter.

Het gaat er hetzelfde aan toe als bij ons in de kliniek. Patiënten worden behandeld op volgorde van binnenkomst. Allereerst meld de patiënt zich aan met zijn/haar gezondheidszorgpaspoort. Er wordt een vergoeding van 250 kwacha gevraagd (tussen de 32-50 eurocent) om op spreekuur bij de dokter te komen en medicijnen te krijgen (medicijnen worden ingekocht met donaties vanuit onze stichting zodat de armste van de armste ook toegang tot gezondheidszorg hebben). Vervolgens gaat de patiënt naar de verpleegkundige waar iedereen wordt gewogen, de temperatuur wordt opgemeten en bij de volwassen de bloeddruk wordt gemeten. De gegevens hiervan worden in hun gezondheidszorgpaspoort genoteerd. Daarna is de afspraak bij de dokter. Hij stelt zijn diagnose en beschrijft welke medicatie en in welke dosis dit moet worden uitgegeven. Als laatste gaat de patiënt langs de apotheek en haald daar de medicatie op. De medicatie wordt afgegeven in zelfgevouwen papieren enveloppen. De plastic zakjes vinden ze te duur en plastic is sowieso niet al te best voor het milieu.

Mhoni houdt zich bezig met gezondheidseducatie, vandaag ging dat over malaria. Voor nu was deze het meest relevant want met het regenseizoen in aantocht, stijgen het aantal malaria patiënten. Ook kwam hij een moeder met haar kindje van bijna 6 jaar tegen die cerebrale parese (hersenbeschadiging tijdens of vlak na de geboorte) heeft. Deze jongen kan zijn armen en vingers wel wat bewegen, maar heeft te weinig kracht om iets vast te kunnen houden. Hij zou zeker baat hebben bij fysiotherapie, echter is dit dorp 50km van lusangazi vandaan. Helaas zal dit niet mogelijk zijn vanwege de transportkosten die ze niet kunnen betalen. In de omgeving is verder geen fysiotherapeut aanwezig. Daarbij is hij ernstig (chronisch) ondervoed. Dit is onder andere te zien aan zijn lengte, gewicht en armomtrek. Zijn moeder heeft geen beschikking over een stukje land om zelf wat op te verbouwen. De meeste producten die zouden kunnen bijdragen aan een volwaardige voeding en toename in spiermassa en gewicht, zijn te duur. Dit is omdat de omgeving vrij droog is en veel producten zoals vlees, rijst, aardappels vanuit de stad moeten komen. Er bestaat een mogelijkheid om bijvoeding te starten met Chiponde (notenpasta) of soja bloem. De Chiponde bijvoeding wordt door Unicef uitgegeven en is gratis voor alle ondervoede kinderen onder de 15 jaar. Deze bijvoeding wordt op verschillende locaties van gezondheidscentra uitgegeven. De moeder van deze jongen vertelde dat het bij haar locatie op was en dat ze werd doorgestuurd naar een andere locatie (4 uur lopen verderop). Toen ze daar was, was het ook op. Het is heel vreemd dat dit op is, want Unicef zorgt dat er voldoende voorraad aanwezig is. Aangezien dit zo’n basisbehoefte is voor deze jongen, gaan we erachter aan hoe we er voor kunnen zorgen dat hij toch de Chiponde kan krijgen.

We spraken met de dokter en verpleegkundigen hoe het hier gaat met opleidingen binnen de gezondheidszorg. In Malawi wordt gesproken van een dokter, maar eigenlijk is dit een clinician. In Malawi leiden ze mensen juist liever niet op tot dokter, omdat deze dan elders buiten Malawi zouden gaan werken. Daar valt immers meer geld te verdienen dan hier. De clinician studeert 3 jaar en na die 3 jaar mag hij consulten houden, medicijnen uitschrijven en operaties (zoals een keizersnee) doen. Dit shockeerde ons … Bizar dat hier in Malawi zoveel verantwoording wordt gegeven, aan iemand met relatief weinig kennis en ervaring. Aan de andere kant is hier ook wel weer het motto: “beter iets doen, dan niets doen”. Grote operaties worden alleen in Lilongwe en Blantyre gedaan. Wij hebben in Nederland geen woord voor clinician, dus daarom noemen we het voor het gemak maar een dokter. Een verpleegkundige gaat ook 3 jaar naar school en is dan een labassistent, verpleegkundige en een verloskundige in één. Misschien daarna nog een jaar stage, maar in ieder geval ook weer een heleboel verantwoording na een relatief korte opleiding. Een fysiotherapeut gaat 4 jaar naar school en sluit dit af met 1 jaar stage. Hoe het met de opleiding tot dietist zit, zijn we nog niet helemaal achter.

In totaal zijn er op de dag 67 mensen langsgeweest bij de dokter. Naar verhouding is dit minder dan normaal (meestal rond de 120 patienten), maar dit komt omdat we nu voor het eerst naar dit dorp gingen en niet alle dorpelingen goed ingelicht waren over de mobiele kliniek voor vandaag.

Toen we terugkwamen bij de kliniek tegen 17.00 uur, lag er een man op de dagafdeling met flinke blaasproblemen. Mariska heeft samen met de dokter een incisie (snee) gemaakt om de druk in de buik te doen afnemen, echter waren niet de juiste middelen voorhanden in de kliniek om de druk snel te doen verminderen. Het juiste effect werd niet bereikt en dus is deze man met de ambulance naar Mzuzu Central Hospital gebracht. Het gaat nu gelukkig goed met hem.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close