Nieuwe ervaringen

Het is donderdagochtend we gaan met de taxi naar St. Johns hospital, dit is een privé ziekenhuis in Mzuzu. Hier hebben we gesproken met een voedingskundige die Mhoni (en andere gezondheidsmedewerkers en clinicians) een cursus over preventie en herkenning van ondervoeding heeft gegeven. We hoorden dat diëtetiek pas echt in de kinderschoenen staat in vergelijking met fysiotherapie. De eerste 5 diëtisten zijn namelijk vorig jaar pas afgestudeerd! Helaas hebben ze allemaal nog geen werk. Bij het ministerie van volksgezondheid weten ze nog niet zo goed raad met deze diëtisten en het vervullen van hun functie. Naar verwachting zouden ze het zo druk krijgen als ze in 1 van de 5 provincie ziekenhuizen worden geplaatst, dat ze het aantal patiënten niet aankunnen. Dus dan maar geen werk… Vreemde redenatie in onze optiek. Blijkbaar ziet de overheid de meerwaarde van een diëtiste nog niet! Terwijl een goede gezondheid toch echt begint bij een goed volwaardig voedingspatroon. Tevens heeft de diëtist ook medische kennis over de behandeling bij ziektes. Dit ontbreekt bij een voedingskundige die hier tevens ook niet bevoegd voor is.

Vervolgens zijn we met dezelfde taxi naar Mzuzu Central Hospital gegaan omdat we hier een afspraak hadden met de fysiotherapeuten. Deze ochtend zouden we meekijken bij de kliniek voor klompvoetjes. Een klompvoet is een abnormale stand van de voet bij de geboorte. De klompvoet is hol, draait naar binnen en staat in spitsstand (wijst met de tenen naar beneden). Als hier niks aan gedaan wordt kan het kind problemen krijgen met het lopen. Er kwam een jongen van 2 weken oud binnen met spina bifida (open ruggetje) en aan beide zijden een klompvoet. Door middel van een score formulier mocht Daniëlle (onder toeziend oog van de fysiotherapeut) het onderzoek van de voeten doen. Super gaaf om dit meteen te mogen toepassen! Vervolgens worden de benen ingegipst om de klompvoet stand te corrigeren. Hier in Malawi doet de fysiotherapeut dat ook. Samen met een van de fysiotherapeuten heeft Daniëlle dat gedaan. Een compleet nieuwe ervaring voor haar! Bij de rechtervoet echter kleurde de teentjes na het gipsen niet roze, ze bleven wit. Dat betekend dat de doorbloeding niet goed is. Het gips is er weer afgehaald want goede doorbloeding is essentieel voor goed herstel. Mariska heeft nog met de stethoscoop geluisterd naar de doorbloeding van de vaten. De doorbloeding was inderdaad zeer minimaal in de voet. Later op de dag heeft dit jongetje een afspraak bij de arts, dus die zal besluiten wat er gedaan moet worden.

Elke week moet het kind opnieuw gegipst worden, dit is omdat het kind groeit en het gips anders te klein wordt. Daarbij kan de correctie (van de scheefstand van de voet) steeds verder worden toegepast bij het herhaaldelijk gipsen. Na 3 maanden krijgt het kind een voetbrace die de voeten naar buiten draait. Deze brace moet in het begin dag en nacht om, daarna wordt dit afgebouwd. De frequentie dat ze naar de fysiotherapeut moeten komen neemt hiermee ook af. De braces worden vergoed vanuit CURE, dit is een Malawiaanse organisatie. We gaan contact met hen opnemen wat ze eventueel voor ons project in Lusangazi kunnen betekenen. Een van de fysiotherapeuten loopt nu zijn stage in het ziekenhuis en is september 2019 afgestudeerd. We hebben contactgegevens uitgewisseld, want wie weet kan hij wel in Pio Health center in Lusangazi komen werken!

Als de kraamafdeling gerealiseerd is moet er ook een laboratorium komen waar (bloed)onderzoek gedaan kan worden. Momenteel kan alleen een vingerpriktest voor hiv en malaria worden uitgevoerd en beoordeeld. Dit is onvoldoende om gerichte zorg te geven. Nu we toch in Mzuzu Central Hospital waren zijn we zo brutaal geweest om de laboratorium afdeling in te lopen en te vragen of we een kijkje bij hen mochten nemen. Dit mocht! Hartstikke vriendelijk legde deze man uit waar zij over beschikken en wat de minimale eisen en benodigde materialen zijn voor het opbouwen van een laboratorium. Het was super om deze informatie te mogen ontvangen. Hartelijk werden we uitgenodigd om in de toekomst nog eens te komen wanneer we nog meer vragen hebben. Hier in Mzuzu Central Hospital zijn we steeds enorm gastvrij ontvangen. Fijn dat we op die manier allemaal meewerken aan het verbeteren van de gezondheidszorg in Malawi.

De gebouwen worden d.m.v. deze overkappingen met elkaar verbonden

Als laatste hebben we de bekeken hoe de kraamafdeling in dit ziekenhuis is gesitueerd. Ook hier zijn de aparte gebouwen weer voor verschillende doeleinden bestemd. Zoals ‘het wachten op de bevalling/weeën’, de bevalling, ‘na de bevalling’ en een aparte ruimte voor familie die eten kookt, wast en helpt met de zorg voor het pasgeboren kind. We zagen klamboes hangen in de kamers, dus dat was alvast een plus. We zijn niet verder naar binnen gegaan omdat dit toch wel een ander soort afdeling is dan fysiotherapie of het laboratorium. De drukte rondom de afdelingen was enorm. Overal wachten vrouwen buiten met hun families. Dit geeft aan dat de kraamkliniek voor Lusangazi nodig is. Veel vrouwen gaan nu nog naar Mzuzu Central omdat de behandeling gratis is. Maar eigenlijk is de afstand te ver. We weten dat we een reikwijdte van 70km hebben met onze kliniek, maar later in de week willen we het specifieke aantal inwoners in kaart brengen die van onze service gebruik zal maken.

Na deze interessante ochtend gingen we met een gedeelde taxi terug naar Capuchin mission. Wat bleek, bij toeval zat de vrouw van de ambulance chauffeur hier ook in. En ja we wisten het zeker, want gister had Daniëlle met hem staan praten over zijn familie en ook zij had twee dochters van 7 en 12 jaar.

‘S middags heeft Mariska met zuster Francina over het terrein gelopen en de plannen verder besproken. Ook is de steiger nu uit het multidisciplinaire centrum! Wat een mooie grote ruimte is dat, daar kunnen we wel wat mee. Nog even een foto met alle personeelsleden en met zuster Francina.

Zoals bijna elke avond is er een voetbal training op het sportveld (meer zand dan gras, met kuilen en gaten) naast de middelbare school. Als warming up wilde de mannen wel een sprintje trekken naar de andere kant van het veld. Het werd een hilarisch moment toen Mariska 4 Malawiaanse mannen er uit liep en de sprintwedstrijd won. De tweede keer won pater Francis! Dat hadden we niet van hem verwacht 🙂 Daarna nog een partijtje gevoetbald. Om 18.00 uur werd het weer donker dus toen moesten we stoppen.

2 gedachten over “Nieuwe ervaringen

  1. Wat een fantastische ervaring voor jou, Daniëlle, om mee te mogen kijken bij de fysiotherapeut en te mogen gipsen.

    Like

  2. Jeetje meiden wat zijn jullie verschrikkelijk goed bezig! Succes in de laatste week!
    Liefs Franska

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close