Weekendje weg!

Op vrijdagochtend hebben we met zuster Francina en pater Laiju gesproken over de toekomstplannen voor de kliniek. Eigenlijk willen ze de kliniek uitbreiden tot ziekenhuis. CHAM is een christelijke Malawiaanse organisatie waarmee capuchin mission samenwerkt. Zij zorgen onder andere voor de salarissen van de personeelsleden. Aangezien we deze samenwerking willen behouden moet er met hen overlegd worden wat hun eisen (met betrekking tot de capaciteit en benodigde faciliteiten) zijn als we een ziekenhuis willen worden. We zijn hier erg benieuwd naar!

Daarnaast hebben we besproken wat er nu nog nodig is om de bouw van het multidisciplinaire centrum af te krijgen. Dit omvat loodgieter werk, verven en de inrichting voorzien van voldoende zitplaatsen (voor de vrouwen met hun kinderen, tijdens het geven van voorlichting) en fysiotherapie materialen. In totaal zou dit uitkomen op nog €10.500. Toen we dit hoorden waren we wel wat geschrokken. We wisten wel dat het meer zou zijn dan we in eerste instantie dachten. Maar dit totaal bedrag was wel wat meer dan verwacht! Ze legden uit welke factoren hieraan hebben bijgedragen. Allereerst zijn de benzineprijzen omhoog gegaan waardoor de transportkosten voor het ophalen van materialen is verhoogd. Ten tweede is het cementzand duurder geworden omdat er veel storingen zijn in de elektriciteitscentrale die normaliter zorgt voor de stroomvoorziening om dit zand te bewerken. Omdat er nu met een generator gewerkt moet worden is dit duurder. Als derde werd genoemd dat de arbeidskosten omhoog zijn gegaan (salarissen worden elk jaar verhoogd). Tot slot blijft het regenseizoen een grote onvoorspelbare factor. Tijdens de regenbuien is het werken zwaarder en moeilijker, de voordelen van bouwen in het regenseizoen is dat er direct kan worden gekeken of het gebouw waterdicht is en de regen wordt gebruikt voor de aanmaak van cement.

Al met al, is het wat het is. Het gebouw moet af. We hebben van de laatste 3 evenementen nog 2000 euro, dus dan blijft er nog een bedrag van 8500 euro over. Bij thuiskomt gaan we weer gauw op zoek naar donateurs!

Nu is het tijd voor even een weekend vakantie! We gaan naar Mushroom Farm in de buurt van Livingstonia, dit ligt in het noorden van Malawi. Met de taxi gingen we vanaf Lusangazi eerst naar Mzuzu. Met een minibus (bestemd voor 12 personen) wilden we naar Chitimba. Toen we instapten was er nog plek voor ons en werden wij passagier nummer 18 en 19. Het uiteindelijke record was 22 mensen (waaronder 2 kinderen)! Het laatste halfuur gingen onze voeten ‘slapen’ en de laatste 15min moest Daniëlle zelfs bij Mariska op schoot omdat het zo vol was. Op den duur wilde de chauffeur nog een 23e passagier meenemen, maar gelukkig ging iedereen in protest. We reden door hartstikke mooie landschappen maar 2,5 uur zo op elkaar als sardientjes duurde toch wel erg lang.

In Chitimba hebben we voor het gemak van een privé taxi gekozen om de 10km en 800m hoge klim op de berg te maken. Het pad was erg smal en nogal hobbelig. Af en toe stonden we doodsangsten uit, hoe dicht er langs de afgrond werd gereden en ondertussen soepeltjes met een hand en al bellend, een stijle bocht werd genomen. Uiteindeljjk lag onze lodge bovenop die berg en hadden we de rit overleefd.

Het uitzicht vanaf de tent is adembenemend mooi!

Uitzicht als we onze tent uit lopen. De tent staat op een klif.

Het is een compleet groene en ecologische lodge. Dit houdt in dat er een ecologisch toilet is, alles wat erin komt wordt uiteindelijk tot compost gemaakt.

Bovendien wordt warm water zelf verzorgt door middel van waterpompen en hebben ze zonnepanelen. Daarnaast wordt al het eten zelf verbouwd en vers bereidt. Het was heerlijk! De avond sloten we af met een spelletje bao spelen. Dit is een traditioneel Malawiaans spelletje. Mariska had dit in 2014 geleerd van een lokale jongen en leerde dit nu aan Daniëlle!

Op zaterdagochtend hebben we eerst rustig aan gedaan, een warme douche genomen en ontbijt besteld. Voor Mariska was dit een uitdaging vanwege haar gluten- en melkallergie. Maar met de zelfmeegebrachte sojamelk en de al aanwezige notenmeel konden ze toch pannenkoeken voor haar maken. Het was enorm veel, dus een deel is bewaard voor de middag. Daniëlle had wentelteefjes van dikke plakken brood (dat hebben ze altijd hier) met honing en nootjes.

Om 9:00 uur waren we klaar voor een wandeling naar een uitzichtspunt. Samen met een gids, 2 Engelse meiden en een Franse jongen. Het was een klim van 700 meter, dit deden we in 2 uur. We hadden het er zwaar mee, met temperaturen van 30 graden in de schaduw, dus zelfs nog meer in de brandende zon. We hebben gezellig net de mede wandel-genoten gekletst, we kwamen er achter dat we zondag rond dezelfde tijd naar ongeveer dezelfde plek willen gaan. Dus we gaan een taxi delen, dat scheelt voor iedereen kosten en brengt een hoop gemak met zich mee.

Tijdens het lopen kwamen we nog door afgelegen dorpjes, waar de kinderen zwaar ondervoed zijn (dit is te zien aan de dikke buikjes) en de mannen de hele dag zelfgebrouwen bier dronken. De huizen zijn gemaakt van hout, klei, wat bakstenen en een rieten dak. We vroegen ons af, waarom wonen ze zo ver van de bewoonde wereld af, Malawi is groot genoeg en heeft in andere (bewoonde) gebieden meer te bieden zou je denken.

De laatste klim naar de top was stijl, maar het uitzicht op de bergen achter ons was prachtig. Eenmaal boven hadden we een fenomenabel uitzicht. Aan de ene kant keken we uit over het meer van Malawi, richting Mozambique en aan de andere kant naar de rand van Nyaka National Park. Hier hebben we onze lunch opgegeten en na driekwartier hebben we de terugtocht aanvaard.

We hadden er een flink tempo in omdat onze watervoorraad aardig op begon te raken. Het was volgens onze gids nog maar even wandelen en dus namen we het flink van ons water. Helaas bleek dat even ruim 1,5 uur. Het tempo werd nog meer opgevoerd en om 14.00 uur waren we weer terug om gelijk water te drinken maar ook bij te komen van deze adembenemende wandeling.

De rest van de middag hebben we voor onze tent gezeten en een boekje gelezen. Op een gegeven moment hoorde we allemaal takken en bladeren vanuit de helling beneden ons. Het leek eerst op de honden van de lodge maar al gauw bleek het een groep bavianen te zijn. Hartstikke gaaf om deze zo in het wild en dichtbij te kunnen bewonderen.

Toen het donker begon te worden zagen we kampvuurtjes en kleine lichten in het dal tevoorschijn komen.

Net voor het avondeten kwam een Malawiaanse band spelen voor de gasten van de lodge. De band kwam uit Blantyre (waterfall band was hun naam) en het zijn jongens tussen de 12 en 19 jaar oud. Het was heel leuk om naar te luisteren en ze te zien dansen. Zo soepel en natuurlijk gaat dat.

We dachten dat we voor het avondeten zoete aardappel frieten hadden besteld en een kleine salade ernaast. Wat we kregen waren chipjes, wel gemaakt van zoete aardappel, maar in de beschrijving ging het mis met de ‘chips’ en ‘crisps’ vertaling. Dus ons avondeten was chips geworden…De kleine salade erbij was een bord vol sla geworden!

Na dit gekke diner hebben we nog een bao spelletje gedaan en uitgelegd aan een stel uit zuid Afrika.

Inmiddels is het alweer zondag 28 oktober. Mariska had hetzelfde ontbijt besteld als zaterdag, aangezien dat lekker was en goed was gegaan. Helaas hadden ze nu toch tarwemeel toegevoegd waardoor Mariska na een halve pannenkoek stopte en eens navroeg wat er precies in zat. Na een halfuur kreeg Mariska buikkrampen en werd misselijk, haar maag protesteerde direct. Ze heeft de rest van de ochtend op bed gelegen om te hopen dat het wat zou afzakken.

Daniëlle heeft eerst wat gelezen en nog zwarte aapjes gezien vanaf de tent, maar is uiteindelijk zelf gaan wandelen toen bleek dat Mariska zich nog niet echt beter ging voelen. Daniëlle moest hard doorlopen om op en neer te gaan naar Livingstonia en weer op tijd terug te zijn voor de taxi die rond 14.00 uur zou arriveren. Na 15 min kwam er een jongen van 12 jaar naast haar lopen en heeft de hele weg meegelopen. Zijn Engels was aardig goed en onderweg hebben ze gepraat over bv zijn familie en hoe hij hier leeft. Hij gaat wel naar school, maar zijn ouders zijn erg arm, de crocs waarop hij liep hadden gaten aan de onderkant en soms eet hij maar 1x per dag. Hij had Daniëlle’s sympathie al gekregen en zij had bedacht hem aan het eind van de tocht wat geld te geven.

Livingstonia is een uitgestrekte plaats, van zo’n 2km lang en er loopt één weg doorheen. Er is een kerk, een ziekenhuis, een universiteit en wat scholen. De plaats zelf was niet bijster bijzonder maar de weg ernaartoe en vooral terug was erg mooi. De terugweg sneden we af en liepen we door de velden ipv via de weg, op die manier was Daniëlle na 2 uur en 45min weer terug in mushroom farm. Aan het eind van de tocht gaf Daniëlle hem omgerekend 2,50 euro als bedankje, maar dat vond hij te weinig. Nou dan nog 1 euro erbij, maar meer niet. Een dankjewel kwam er niet echt, misschien dat andere toeristen meer geven. Beetje gek einde, maar voor Daniëlle was het wel gezellig om een loopmaatje te hebben.

Mariska voelde zich nog niet echt beter, maar had zichzelf uit bed gekregen en gedoucht en wat van het uitzicht genoten vanaf de tent. Voordat we vertrokken heeft Daniëlle nog een vegetarische burger (erg lekker!) en Mariska wat vers fruit op.

Helaas moeten we nu afscheid nemen van deze ontspannen omgeving, het heerlijke klimaat, de natuur en mooie uitzichten, het niks doen, de apen die je steeds ziet en de 2 vriendelijke honden en de poes van de lodge.

Om terug te gaan moesten we eerst achterin een truck dat smalle en hobbelige paadje weer af. De chauffeur was ondertussen met alles behalve auto rijden bezig, dus we waren blij toen we weer veilig beneden waren! De taxi om ons samen met de Engelse meiden naar Lusangazi (en voor hun naar Nkhata Bay) te brengen stond al klaar. Onderweg zagen we weer een groep bavianen!

We hebben nu meer genoten van de tocht dan op de heenweg. Op een gegeven moment zagen we een man op een wel heel vreemde fiets, die fiets was enorm hoog. Geen idee wat het nut ervan was en hoe hij erop en eraf komt.

Toen we er bijna waren was er weer een politieblokkade. Hij hield ons staande omdat de tassen op de stoel stonden en we daar een boete voor moesten betalen. We dachten dat hij een grapje maakte want het slaat werkelijk nergens op. Mariska is met de officier in gesprek gegaan maar die gaf natuurlijk niet mee. Het gesprek gaf maar weer aan dat de politie vaak op de gekste momenten eigen regels maakt om zo wat geld in eigen zak te steken. Omdat het gesprek een nogal nare wending kreeg en de officier naar alcohol rook en met van alles begon te dreigen, besloten we verder te rijden. Zo frustrerend dat ze alles kunnen maken, van geld afpakken tot zelf regels opstellen. Zo zie je maar hoe corrupt de overheid hier kan zijn.

Om 18:30 uur waren we terug in Lusangazi, na het eten gingen we op tijd slapen. We gaan een drukke week tegemoet, maar we zijn weer opgeladen door dit heerlijke weekend.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close