Kookworkshop en ideeën opdoen in een ziekenhuis

Met Mariska gaat het weer beter, dus gelukkig kan ze vandaag weer werken. Het is dinsdag 30 oktober. Vandaag hebben we een kookworkshop georganiseerd voor vrouwen uit de omliggende dorpen. Om 10:00 uur hadden alle 20 vrouwen zich verzameld bij de keuken naast de kliniek.

Mariska begon met het uitleggen over verschillende voedingsstoffen en de schijf van 6 (zoals dat in Malawi is) wat we allemaal nodig hebben in ons dagelijkse dieet en welke voeding goed voor ons is en welke vooral maagvulling zijn/lege voedingsstoffen. Mhoni vertaalde voor haar, de vrouwen gaven actief antwoord. Ze zijn hier niet gewend om kinderen al voor hun eerste jaar iets anders te geven dan borstvoeding en Nsima. Terwijl juist boven de 6 maanden kinderen al zoveel extra voedingstoffen nodig hebben om goed te kunnen groeien zowel voor hun lichaam, als hun hersenen.

Voordat we konden beginnen aan het bereiden van het eten hebben we onze handen gewassen. Het is hier niet gebruikelijk om dit met zeep te doen. Handen wassen met zeep voor het bereiden van een maaltijd is toch wel de basis van een goede hygiëne. Een stukje zeep kost hier omgerekend 30 cent, aangezien veel mensen moeten rondkomen van omgerekend 1 euro per dag, is 30 cent een heleboel geld. We zouden hier graag ook iets mee willen doen. Hoe vaak ben je niet in een hotel waar een stuk zeep ligt die je maar 2x hebt gebruikt of soms helemaal niet gebruikt? Zonde om dat weg te gooien en hier mensen hun handen zonder zeep te laten wassen.

Al snel ging iedereen aan de slag met het schillen van de zoete en gewone aardappels, het snijden van een uitje en de pompoen, koken van de bonen etc. Het was lichtelijk een chaos, want we waren met zoveel vrouwen. Tevens zaten de recepten nog niet 100% in onze vingers en zonder weegschaal was het best een uitdaging!

De pompoendonuts waren heerlijk geworden, het zoete aardappelbrood viel ook goed in de smaak, zo ook de mukimo. Dit laatste recept had Mariska uit Kenia meegenomen en is heel goed voor kleine kinderen om te eten, omdat het veel voedingsstoffen bevat en toch zacht van structuur is. In eerste instantie waren de vrouwen zeer terughoudend en geloofde ze niet dat hun kind dit kon en wilde eten. Tevens vroegen de vrouwen zich af of het nadat het gepureerd was al klaar was om te eten, of dat het nog gebakken moest worden. In Malawi wordt bijna alles in olie bereid/gefrituurd. Het was dan ook een hele openbaring, toen ze het zelf ook proefde. Zowel de moeders als de kinderen vonden het heerlijk. Sommige kinderen begonnen zelfs te huilen als hun moeder naar hun idee te langzaam een nieuwe lepel gaf, of begonnen spontaan met hun handen mee te eten. Hopelijk gaan de moeders dit vaker voor hun kinderen maken. Voor de vegetarische bonen worstjes hadden we uiteindelijk te weinig bonen (of te veel meel in het recept gedaan), dus die waren niet helemaal goed gelukt. Dit proberen we in Nederland nog eens uit.

Na de drukke ochtend zijn we om 14.00 uur naar een ziekenhuis in Nkhata Bay gegaan. De zusters en paters hadden gezien dat dit ziekenhuis er van buiten mooi uitzag, dus ze wilden weten hoe het er van binnen uitzag. Dit was vooral met de reden om voorbeelden en vergelijkingsmateriaal te hebben, hoe hier een ziekenhuis gebouwd kan worden. We werden hartelijk ontvangen en rondgeleid door het gebouw. Allereerst naar de afdeling voor ‘onder de vijf jaar’ zorg. Hier wordt aan grote groepen vrouwen voorlichting gegeven over voeding, hygiëne en symptomen van ziektes bij kinderen. De ruimte was ongeveer net zo groot als wij ook hebben in het multidisciplinaire centrum waar wij de voorlichtingen gaan geven.

Vervolgens hebben we bij de kraamafdeling gekeken. De ruimtes waren net zo ingedeeld als wij op onze plattegrond hebben staan. Toch waren er wel wat grote verschillen. In dit ziekenhuis zijn er per bevallingskamer 2 bedden, oftewel de vrouwen kunnen tegelijkertijd in dezelfde kamer bevallen. Het ziekenhuis is enorm groot opgezet, dus waarom ze hier niet wat extra kamers gemaakt hebben is ons een raadsel. Daarbij waren de ruimtes waar vrouwen ‘wachten om te bevallen’ en ‘als ze bevallen zijn’ direct aansluitend op de hal, er zat geen deur of gordijn voor. Ook tussen de bedden was geen gordijn en er hingen geen klamboes. Overigens zag je nergens op de kraamafdeling de partner of man van de bevallen vrouw.

We konden zelfs ook in de operatiekamer een kijkje nemen! De checklist die gehanteerd wordt op de operatiekamer (om te kijken of alles klopt/aanwezig is vooraf aan de operatie) was hetzelfde als in Nederland, dus dat was goed. Verder schrok Mariska toch wel aardig van wat ze zag. Er was ook hier weer weinig zeep aanwezig. De temperatuur in de ruimte kon moeilijk geregeld worden. Het was er niet opgeruimd en snij materiaal/instrumenten en gebruikte operatie kleding lag overal. Het was niet duidelijk of er een backup generator/zonnenenergie gebruikt kan worden als de stroom plotseling uitvalt. Degene die in de operatiekamer werkte wist in ieder geval niet van het bestaan af.

Op de rontgen afdeling werd enthousiast verteld dat daar het enige CT apparaat in Malawi was, echter deed die het niet. Zo waren er meer mooie apparaten die het helaas allemaal niet deden. De vraag is ook nog maar of en wanneer deze apparatuur weer in functie zal zijn.

De keuze van de vloeren in het gebouw vonden wij ook niet erg hygiënisch (tegels met een reliëf erop) welke moeilijk schoon te maken zijn.

We merkten dat de Indiase standaarden anders zijn dan bij ons, want pater Lajiu en zuster Francina en zuster Theresa vonden het er in eerste instantie best prima uitzien. Wij met onze kritische Nederlandse blik en het feit dat dit ziekenhuis pas 3 jaar oud is hadden zo onze twijfels. Duurzamere materialen zijn nodig om het gebouw door de tijd heen goed te houden. Over het onderhoud waren we het allemaal eens dat, dat te wensen over liet.Bizarre ervaring, we hadden eigenlijk wel hogere verwachtingen dan dit. Met name omdat iedereen met zoveel lof over dit ziekenhuis sprak. Maar in vergelijking met wat we tot nu toe in het veel oudere Mzuzu Central Hospital hebben gezien was dit toch best teleurstellend.

Om 19:00 uur waren we weer terug, we hebben direct gegeten en zijn gaan slapen, na deze lange maar zeer interessante dag.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close