Traditionele ceremonie

We wisten dat het een drukke dag zou worden! Eerst patiënten zien en daarna de officiële opening van het multidisciplinaire centrum.

Mariska zag allereerst weer patiënten samen met de dokter. Omdat screening op ondervoeding hier soms nog te wensen overlaat heeft Mariska met verschillende screening modellen het risico op ondervoeding en de voedingstoestand bepaald bij vooral kinderen. Op die manier kon deze kennis tevens met de dokter gedeeld worden. Tevens waren er weer veel patiënten met malaria. Het is en blijft soms onbegrijpelijk hoe jonge kinderen zo ziek als ze zijn alleen naar de kliniek komen voor een behandeling.

Daniëlle heeft weer dezelfde kinderen gezien als afgelopen maandag. Praise die jongen van 4 jaar met cerebrale parese had vandaag weer een hele goede dag. Hij bewoog zijn hoofd nu al direct naar alle kanten in rugligging en hij trappelde met zijn benen! Dat had Daniëlle nog niet gezien en moeder zag dat ook niet vaak bij hem. Moeder bedankte Daniëlle voor haar adviezen en zou ermee doorgaan.

Ook was er weer een nieuw kindje. Hij is twee jaar en heet Fortune. Hij was 2 maanden te vroeg geboren en heeft 2 weken zuurstof gekregen. Deze moeder was nog niet eerder bij een fysiotherapeut geweest, terwijl zij zoveel (logische) vragen had wat er met haar kind aan de hand was. Hij was veel aan het huilen en wilde alleen maar bij zijn moeder op schoot. Wel heeft Daniëlle gekeken hoe hij ligt op zijn buik en op zijn rug en dat hij zit met steun en staat met steun. Hij loopt enorm achter op leeftijdsgenoten. Een andere vraag was hoe hem eten te geven. Aangezien dit behoord onder een van de eerste levensbehoefte hebben we samen met moeder gekeken naar de beste houding van eten geven. Ook hij zou baat hebben bij een speciale stoel die hem ondersteund in het zitten en moeder de handen vrijgeeft om het eten te geven.

Het is zo leuk om te zien hoe iedereen enthousiast bezig is met de oefeningen. Zowel de (oudere) kinderen als de moeders. Toch zijn er ook wel kinderen die het heel moeilijk vinden om los te komen van hun moeder. Overdag zitten ze veel op de schoot van hun moeder of worden gedragen in de draagdoek. Met name bij deze kinderen was het een uitdaging hoe we dit konden aanpakken. De moeder moet dan worden ingeschakeld om met het kind te oefenen. Het lastige hieraan is, dat in het Engels tegen Mhoni gezegd moet worden, wat de bedoeling is en dit vervolgens vertaald moet worden aan de moeder. Hierdoor kan minder goed direct worden ingespeeld op wat er gebeurd.

Mariska heeft de ondervoede patiëntjes van Daniëlle nog op het spreekuur gezien. Veel moeders lopen tegen dezelfde problemen aan: geen of weinig financiële middelen om het kind goed te voeden; vaak wordt het programma voor bijvoeding (in de distributiecentra) te vroeg gestopt waardoor of het streefgewicht niet bereikt wordt of het gewicht spoedig na het behalen van het streefgewicht al weer daalt. Het is dan ook een hele uitdaging om deze doelgroep van kinderen goed gevoed te krijgen en te houden. Bij 3 kinderen schrok Mariska heel erg. Een jongetje van 2,5 jaar woog vorige maand 8 kg en was uit het programma voor bijvoeding gehaald. Zelfs toen was hij al ernstig ondervoed, maar nu een maand later woog hij nog maar 6,2 kg. Dit was zo moeilijk te bevatten dat besloten is om deze casussen vrijdag te bespreken met de hoofd coördinator voor preventie en behandeling van ondervoeding van het ministerie van gezondheid. De moeders van die kinderen is ondertussen geadviseerd om de voeding zoveel mogelijk uit te breiden met producten die binnen het budget passen (eieren van de eigen kippen, melk van de koeien, soja pap). Het zou het mooiste zijn als de kinderen vanuit onze eigen kliniek aangemeld kunnen worden voor het bijvoeding programma. Op dit moment kunnen de moeders vaak alleen naar een verder gelegen (2-3 uur lopen) distributiecentru an. Vaak krijgen we te horen dat tegen de moeders gezegd wordt dat er te weinig voorraad is met als gevolg dat de moeders op den duur niet meer gaan. Dit met als gevolg dat het kind nog meer ondervoed raakt. Kinderen hebben speciale aandacht nodig qua voeding maar bij kinderen met een beperking is de voeding een nog lastiger aspect in verband met slikproblemen, gedragsproblemen of verstandelijke beperking. Ondervoeding ontstaat zo al snel. Het plan is om tijdens de afspraak met de hoofd coördinator te bespreken of onze kliniek ook een distributiecentrum kan worden voor bijvoeding zodat we beter toezicht kunnen houden op de patiëntjes en hopelijk de toegankelijkheid voor vrouwen zo vergroten (door een kortere loopafstand).

Het meisje Loda wat Daniëlle vorige week dinsdag had gezien heeft zij samen met de dokter bekeken.Toen ze haar shirt uit had, zagen we allemaal kleine littekens op haar lichaam. Haar moeder vertelde dat ze naar een traditionele genezer gegaan was omdat Loda zwellingen op twee plekken bij haar verwelkolom en op één plek op haar borst had. De traditionele genezer heeft geprobeerd om die op zijn manier weg te krijgen. In deze omgeving gaan veel mensen naar de traditionele genezer, als je dat niet doet terwijl je een ziek kind hebt wordt je raar aangekeken. Wanneer he kind dan blijvende schade oploopt of misschien zelfs overlijd, wordt de moeder verweten dat ze nooit naar de traditionele genezer is geweest. Andersom als de situatie erger wordt nadat men bij de traditionele genezer is geweest, zullen ze niet toegeven dat ze het erger hebben gemaakt. De moeder rest dan alleen nog naar het ziekenhuis te gaan. Een van de zwellingen is net boven haar bilnaad. Met daarbij het gegeven dat zij nu nog niet loopt is de hypothese dat zij (verborgen) spina bifida heeft. Spina bifida houdt in dat het ruggenmerg niet goed gesloten is. Dit kan open zijn, dus dan zie je een opening naar de wervelkolom (open ruggetje) of er kan huid overheen gegroeid zijn (verborgen spina fibida). Dit kan alleen d.m.v. rontgenfoto’s met zekerheid worden vastgesteld. De vraag is alleen of röntgenfoto een meerwaarde heeft. Ze zou namelijk wel geopereerd kunnen worden, maar dan moeten ze naar het zuiden van Malawi, hier heeft de familie helaas de financiële middelen niet voor.

Het multidisciplinaire centrum is nog niet helemaal af, waarschijnlijk wel in 2 tot 3 maanden tijd, afhankelijk van de financiën die we dan hebben. Aangezien we er nu zijn, hadden we bedacht om het alvast officieel te openen en er een klein feestje van te maken. Wij hadden geregeld dat er hapjes gemaakt werden. Door enkele lokale vrouwen werden samosa’s, mandazi’s (anders dan die in andere delen van Malawi met de kruiden) en donuts gemaakt. En we hadden aan de bakkerij gevraagd of ze cupcakes konden maken en versieren. Zuster Francina had samen met enkele personeelsleden van de kliniek de ruimte versierd en aangekleed. Om 14:00 uur begon de officiële opening. Pater lajiu en pater Sojan waren er ook bij en gingen de ceremonie voor. We begonnen buiten. Al zingend liepen we naar de ingang van de deur, daar aangekomen werd iedereen hartelijk welkom geheten en hebben wij het lint mogen doorknippen.

Vervolgens mochten we in de zaal gaan zitten. Het stroomde vol met mensen. De personeelsleden van de kliniek, de dorpshoofden van de omliggende dorpen, de vrouwen met hun kinderen met een aandoening en nog enkele andere genodigden. Heel speciaal dat ze allemaal gekomen zijn. Daarna werden er door verschillende mensen gespeeched om ons te bedanken voor onze donaties aan hen, om dit centrum mogelijk te maken. We voelden ons wel erg in het middelpunt staan en er is vaak voor ons geklapt. Wij hebben ook een kort woordje gedaan om alle aanwezigen te bedanken voor hun komst en dat we in de toekomst door blijven gaan met het bieden van hulp. Als laatste moesten we gaan staan en kwamen de paters en nonnen via het middenpad onze kant opgelopen, ondertussen werd een lied ingezet die door iedereen werd meegezongen. Er werd heel officieel een chitenche doek om ons gebonden en een cadeau overhandigd, nog steeds onder vrolijk gezang van alle aanwezigen. We voelde ons overweldigd en kregen een warm gevoel. We pinkten zelfs een traantje weg van deze hartelijk dankbetuiging aan ons!!

Als afsluiting hadden we de hapjes en limonade. Wat een onvergetelijke en unieke ceremonie was dit! Naderhand wilde iedereen nog met ons op de foto. De kinderen hebben de ballonnen gekregen die er hingen en we hebben ze nog geschminkt.

Inmiddels was het al 15:30 uur en Mariska had nog niet gegeten. Dit kwam omdat zij de hapjes natuurlijk niet kon eten omdat het van tarwemeel gemaakt was.

De rest van de dag hebben we ons bezig gehouden met kleding wassen (de stapel was erg groot na een week), blogs schrijven en foto’s bekijken van de ceremonie.

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close