Het einde van de reis nadert…

Mariska maakt elke ochtend haar eigen ontbijt (havermout of pannenkoeken met soja melk) want de producten die de paters en Daniëlle kunnen eten bevatten gluten. Vandaag 1 november zag de kok van de paters, haar dikke pannenkoeken maken, die moeilijk om te keren waren. Hij heeft haar geleerd hoe ze dunne pannenkoeken kon maken, die ook niet zouden breken. Dè tip voor de anti aanbak is een halve ui over de plaat smeren. Het werkte, Mariska heeft van haar pannenkoeken genoten.

Na het ontbijt zijn we naar Mzuzu gegaan. Daniëlle heeft daar wat rond gelopen om boodschappen te doen. Ook had zij een speciale pollepel gekocht waar iedereen hier het traditionele gerecht Nsima mee maakt. Toen zij met deze lepel rondliep werd zij door iedereen gegroet en gevraagd of ze Nsima gaat maken. Ze vonden het helemaal leuk dat ze zoiets typisch Malawiaans had gekocht.

Mariska had samen met Mhoni een afspraak bij het kantoor van het ministerie van gezondheid. De afspraak zou betrekking hebben op de preventie en behandeling van ondervoeding. Na lang wachten en veel bellen, maar geen gehoor, besloten we door te gaan. Bij het gezondheidscentrum in Mapala zijn meerdere van onze patiëntjes onder behandeling voor ondervoeding. Helaas gaat het geregeld mis en wordt of het programma voor bijvoeding te vroeg gestopt, of zijn er tekorten aan bijvoeding (zoals de moeders verteld wordt), of wordt de verkeerde informatie aan de moeders verstrekt. Graag wil Mariska hierover in gesprek met de desbetreffende dokter en gezondheidsmedewerker. Nogal verbaasd dat er ineens iemand onverwacht langs komt om wat problemen omtrent patiënten te bespreken, wordt er toch even tijd vrij gemaakt. Het lijkt na de uitgebreide uitleg over wat er fout gaat nog niet echt te landen hoe belangrijk de voeding is bij kinderen en met name die met een beperking. Zeer frustrerend en zeker omdat de tijd maar zo kort is om verandering in gang te zetten. Gelukkig laat de coördinator van de afdeling ondervoeding (van het ministerie van gezondheid) ineens van zich horen. Morgenmiddag om 14.00 uur kan er alsnog een afspraak gemaakt worden om langs te komen. Het zou geweldig zijn als ons ziekenhuis zelf een voorraad krijgt van bijvoeding. Op die manier hoeven vrouwen niet ontzettend lange afstanden te lopen, of het risico te lopen dat ze geen bijvoeding voor hun kind krijgen omdat het niet aanwezig is. Terwijl Mariska in gesprek is met de gezondheidsmedewerker verschijnt het kindje Loda met haar moeder in het gezondheidscentrum. Loda is bij zowel Daniëlle als Mariska onder behandeling in de kliniek. Op verzoek van Mariska is Loda’s moeder met Loda naar het centrum gekomen om opnieuw in het bijvoedings programma opgenomen te worden. Loda eet erg slecht en is in gewicht ook flink achteruit gegaan. Om haar ontwikkeling en groei te stimuleren zal ze beter gevoed moeten zijn. Nadat ze de zakjes Chiponde (notenpasta) kreeg zat ze hier heerlijk van te smullen.

Terug gekomen in de kliniek was het in de middag erg rustig. Om de tijd nuttig te besteden heeft Daniëlle aan het personeel van de kliniek uitleg gegeven over fysiotherapie. Niemand had er eigenlijk van gehoord dus ze hadden geen idee wat de fysiotherapeut zou kunnen doen. Allereerst is uitgelegd dat de fysiotherapeut betrekking heeft op het lichamelijk bewegen en alles wat daarbij komt kijken, zoals je spieren. Vervolgens is in het kort, aan de hand van informatiekaarten, uitleg gegeven over de normale motoriek bij kinderen. Deze informatiekaarten had Daniëlle samen met haar projectgroep van de kinderfysiotherapie opleiding samengesteld. Zij moeten voor hun studie voor een bepaald vak een project opzetten, welke met kinderfysiotherapie te maken heeft en met management in de zorg. Een uitgelezen kans om dat hier te doen. Hun project is ‘het opzetten van kinderfysiotherapie in Pio Health Center in Lusangazi’. Met z’n drieën gaan ze in Nederland verder alle mogelijkheden bekijken wat er gedaan kan worden, hoe het salaris voor de fysiotherapeut bekostigd gaat worden, welke hulpmiddelen nodig zijn voor de kinderen en welke materialen in de fysiotherapie ruimte beschikbaar moeten zijn. Zij zullen tevens als ‘hulplijn’ voor de medewerkers hier betrokken blijven bij de huidige casussen en bij nieuwe casussen. Daarna is Daniëlle aan de hand van andere informatiekaarten dieper ingegaan op het vak kinderfysiotherapie, toegespitst op casussen van hier. Zodat de personeelsleden d.m.v. voorbeelden een beter beeld kunnen krijgen. Ze vonden het allemaal zeer nuttig. Eén van de verpleegkundig assistenten lijkt het hartstikke leuk om hier meer over te weten te komen. Misschien kan hij ook fysiotherapie assistent worden en de toekomstige fysiotherapeut helpen.

Mariska heeft ondertussen nog enkele patiënten met de dokter gezien op het spreekuur. Tussen de patiënten door is kennis uitgewisseld over hoe in Nederland patiënten behandeld worden met voeding en dieet. De dokter staat hier zeer voor open om hier meer over te leren. Er zijn best veel verschillen hoe hier omgegaan wordt met de behandeling van patiënten, met name omtrent voeding (ook omdat dit nog in de kinderschoenen staat). Zo worden er geen berekeningen gemaakt hoeveel een patiënt nodig heeft qua voeding en geen voorbeeld dagmenu’s gemaakt. Alles wordt globaal geschat en de kennis is ook nog zeer oppervlakkig als het gaat om wat men als gezond acht. Tevens weet iedereen dat vezels en vitaminen belangrijk zijn en dat suiker en zout inname beperkt zouden moeten worden maar als je naar de Malawiaanse eetcultuur kijkt, kan er geen dag voorbij dat er Nsima wordt gegeten (veel koolhydraten, geen vezels). Zelfs het medisch personeel is er heilig van overtuigd dat een dag zonder Nsima een dag niet geleefd is.

Een van de verpleegkundige woont ook in het gastenverblijf. We hebben samen met haar een appeltaart gemaakt. Ze was erg benieuwd hoe het zou smaken. Helaas hadden we geen stroom, die kwam pas later in de avond. De taart is afgedekt en wordt morgen bij de bakkerij gebakken!

We aten deze avond samen met de paters bij de nonnen. Een van de nonnen vierde haar 25 jarig jubileum. Ze hadden heerlijk gekookt en een chocoladetaart gemaakt. Het was gezellig om zo eens met ze allen te eten. Dat deze paters en nonnen humor hebben is wel weer gebleken. De tranen rolde soms van het lachen. Morgen verwachten we nog een drukke laatste werkdag met het verstrekken van klamboes. Nog voor 21:00 uur liggen we al weer op een oor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Maak je eigen website aan bij WordPress.com
Aan de slag
%d bloggers liken dit:
search previous next tag category expand menu location phone mail time cart zoom edit close